Hoeveel vraagt u per kilometer als u een auto deelt met naasten?

Uw buurvrouw leent twee keer per week uw auto, uw broer neemt hem mee op vakantie, uw huisgenoot rijdt ermee naar het werk. Vroeg of laat komt de vraag: “wat ben ik je schuldig?” Daarop bestaat niet één vast antwoord, maar willekeurig is het ook niet. Hier zijn de officiële richtbedragen en de werkelijke kosten in vier landen, met de grens die u niet mag overschrijden om binnen het kostendelen te blijven.

Lees dit eerst. Dit artikel is algemene informatie, geen persoonlijk fiscaal of verzekeringsadvies. De genoemde cijfers zijn in augustus 2026 gecontroleerd aan de hand van de bronnen onderaan, maar de tarieven veranderen jaarlijks en de polisvoorwaarden verschillen per verzekeraar. Bij twijfel zijn de Belastingdienst of uw verzekeraar het juiste aanspreekpunt.

Drie verschillende cijfers, gemakkelijk te verwarren

Wie zoekt op “hoeveel vragen per kilometer” vindt bedragen die ver uit elkaar liggen. Dat is normaal: ze beantwoorden verschillende vragen.

Het officiële fiscale tarief dient om zakelijk gebruik van een privéauto te vergoeden of af te trekken. Het is bedoeld voor werknemers en ondernemers, niet voor twee naasten die samen een auto gebruiken. Het voordeel: het is een openbaar cijfer dat de fiscus aanvaardt en dat niemand u kan verwijten.

De werkelijke integrale kostprijs per kilometer wordt berekend door de nationale automobielclubs (ANWB in Nederland, TCS in Zwitserland, ADAC in Duitsland) en door budgetonderzoek. Die telt alles op: afschrijving, verzekering, wegenbelasting, onderhoud, banden, brandstof, reparaties. Dat is wat de auto de eigenaar werkelijk kost.

Het eerlijke tarief tussen naasten is wat u zoekt. Het moet een redelijk deel van de werkelijke kosten dekken, zonder dat de eigenaar er ooit winst op maakt. Die laatste voorwaarde weegt het zwaarst, en ze keert bij elk land terug.

De juridische grens is in alle vier de landen dezelfde: zolang u alleen werkelijke kosten deelt zonder marge, is er in beginsel geen belastbaar inkomen en blijft de gewone autoverzekering gelden. Zodra er winst is, of een regelmatige activiteit die op verhuur lijkt, wordt het inkomen dat u moet aangeven, en vervalt de particuliere verzekeringsdekking vaak.

Nederland: 25 cent onbelast, een veel hogere werkelijke kostprijs

Het Belastingplan 2026 ging eerst uit van 0,23 euro onbelaste kilometervergoeding, net als in 2025. Het kabinet heeft die uiteindelijk verhoogd naar 0,25 euro per kilometer, via een beleidsbesluit dat in het voorjaar van 2026 is gepubliceerd, met terugwerkende kracht tot 1 januari 2026. Het is het laagste onbelaste plafond van de vier landen. Verschillende websites, waaronder die van de ANWB, toonden maanden na de verhoging nog steeds 0,23 euro: let dus altijd op de datum van de pagina die u leest.

De werkelijke kosten volgens het Nibud en de ANWB

Het Nibud publiceert maandbedragen op basis van ANWB-gegevens van juni 2025, gerekend over tien jaar bezit en met een benzineprijs van 1,97 euro per liter:

Klasse	Kosten per maand	Kilometers per jaar	Integrale kosten per km	Variabel deel per km
Miniklasse	356 EUR	8.500 km	0,50 EUR	0,22 EUR
Compacte klasse	419 EUR	9.000 km	0,56 EUR	0,24 EUR
Kleine middenklasse	554,50 EUR	11.000 km	0,61 EUR	0,24 EUR
Middenklasse	703,50 EUR	11.000 km	0,80 EUR	0,31 EUR

Het verschil met het onbelaste plafond is opvallend: met 0,25 euro per kilometer dekt een Nederlandse eigenaar niet eens de helft van zijn integrale kosten.

Geen officieel tarief voor delen met naasten

Nederland kent geen verplicht tarief voor delen tussen particulieren. Het aanbevolen uitgangspunt, onder meer van Milieu Centraal, is om alleen de werkelijke kosten te delen, zonder winst, en de vaste kosten (aanschaf, onderhoud, verzekering, belasting) te verdelen naar ieders gebruik. Het bedrag van 0,25 tot 0,35 euro per kilometer dat soms wordt genoemd voor kostendelend autodelen komt uit België en is geen Nederlandse regel: voor een auto met een Belgische nummerplaat gelden de Belgische regels voor uitlenen en delen.

Fiscaal gezien valt sporadisch delen zonder bijkomende dienstverlening onder het vermogen (box 3) en worden de ontvangsten als zodanig niet belast. Meer gestructureerde verhuur, waarbij de eigenaar actief werk verricht, valt onder resultaat uit overige werkzaamheden en is wel belast, met aftrek van de bijbehorende kosten. Sinds 2023 verplicht de DAC7-richtlijn platforms om de inkomsten van verhuurders door te geven aan de Belastingdienst.

En de verzekering

De verzekering volgt het kenteken, niet de bestuurder: uw auto uitlenen aan een naaste met een geldig rijbewijs is gedekt. De regel van de Nederlandse verzekeraars is unaniem en expliciet: zodra u geld vraagt, is er sprake van verhuur en geldt de gewone autoverzekering niet meer. Belangrijke nuance: meerdere verzekeraars melden uitdrukkelijk dat een kilometervergoeding voor brandstof, reparatie en slijtage wél is toegestaan. Precies in die zone hoort het delen met naasten te blijven. Een vaste bestuurder moet u bovendien doorgeven aan uw verzekeraar.

Zwitserland: 74 rappen per kilometer in 2026

De TCS publiceert jaarlijks de kilometerkosten van een gangbare personenauto. In het persbericht van 6 januari 2026 komt die uit op 0,74 CHF per kilometer, 2 rappen lager dan in 2025 (min 2,6 procent).

De basis is een referentieauto van 45.000 CHF (44.400 CHF een jaar eerder) die 15.000 kilometer per jaar rijdt. De vaste kosten bedragen 6.977 CHF per jaar (was 7.077 CHF) en de variabele kosten 4.135 CHF (was 4.315 CHF), samen ruim 11.100 CHF. De daling komt van de energie: benzine zakt naar 1,71 CHF per liter (was 1,84 CHF) bij een referentieverbruik van 5 liter per 100 kilometer, en stroom daalt 9 procent naar 28 rappen per kilowattuur bij 18 kWh per 100 kilometer. De cascopremies stegen juist fors, met ongeveer 14 procent.

Daaruit volgen twee bruikbare richtbedragen: ongeveer 28 rappen per kilometer zijn variabele kosten, die elke gereden rit veroorzaakt, en ongeveer 46 rappen per kilometer zijn vaste kosten, die de eigenaar ook betaalt als de auto stilstaat.

Per 1 januari 2026 stijgt de federale aftrek voor het gebruik van een privéauto voor woon-werkverkeer van 0,70 naar 0,75 CHF per kilometer. Nieuw is vooral de methode: die aftrek volgt voortaan de kilometerprijs die de TCS jaarlijks publiceert. Fiscaal plafond en werkelijke kostprijs liggen daarmee op een rappen na gelijk. Zwitserland kent geen even expliciete regel als de Franse carpoolregeling; het uitgangspunt blijft dat het terugbetalen van een deel van de werkelijke kosten geen winst en dus geen inkomen oplevert.

Frankrijk: het kilometerbarema als plafond

Het kilometerbarema (barème kilométrique) is het officiële tarief waarmee de Franse fiscus het gebruik van een privéauto waardeert: werknemers die hun werkelijke kosten aftrekken en werkgevers die een kilometervergoeding betalen, gebruiken het allebei. De volledige tabel staat in het officiële belastingbulletin BOFiP, en impots.gouv.fr biedt een officiële rekentool.

Het barema 2026, van toepassing op de inkomsten over 2025, is gelijk aan dat van de voorgaande jaren: het gaat terug op het besluit van 27 maart 2023 en is sindsdien niet verhoogd; de fiscus verwijst ter verklaring naar de gedaalde brandstofprijzen. Het dekt brandstof, afschrijving, reparaties, onderhoud, banden en verzekering.

Voor delen met naasten geeft de eerste schijf, die voor lage jaarkilometrages, het hoogste en duidelijkste richtbedrag:

Fiscale pk’s (CV)	Tarief tot 5.000 km per jaar
3 CV en minder	0,529 EUR per kilometer
4 CV	0,606 EUR per kilometer
5 CV	0,636 EUR per kilometer
6 CV	0,665 EUR per kilometer
7 CV en meer	0,697 EUR per kilometer

Volledig elektrische auto’s krijgen 20 procent extra, plug-inhybrides niet. Boven 5.000 kilometer per jaar gelden lagere tarieven.

Roole Data, het dataplatform van de Franse automobielclub Roole, becijfert in zijn onderzoek van 10 oktober 2025 het gemiddelde Franse autobudget op 416 euro per maand, ongeveer 5.000 euro per jaar. Veelzeggend is de verdeling: 257 euro per maand, bijna twee derde, betaalt men ook als de auto stilstaat. Bij 12.000 kilometer per jaar komt die 416 euro neer op ongeveer 42 cent per kilometer, waarvan slechts een cent of vijftien samenhangt met het rijden zelf.

Frankrijk is het enige van de vier landen met een uitdrukkelijke, becijferde regeling voor kostendelen: carpoolen is onbelast op drie cumulatieve voorwaarden, namelijk dat de rit voor eigen rekening plaatsvindt, dat de prijs voor de passagiers het kilometerbarema gedeeld door het aantal reizigers niet overschrijdt, en dat de bestuurder zelf een deel van de kosten draagt. Verhuur van een auto tussen particulieren via een platform is daarentegen vanaf de eerste euro belast.

Duitsland: 30 cent als voorzichtig richtbedrag

Duitsland kent twee forfaits, en het minst bekende is hier het relevante.

De Entfernungspauschale voor woon-werkverkeer is hervormd: sinds 1 januari 2026 bedraagt die 0,38 euro per afstandskilometer vanaf de eerste kilometer; het oude schijvensysteem is vervallen. Let op: dit forfait rekent met de enkele reisafstand, niet met de werkelijk gereden kilometers. De ADAC licht beide forfaits toe op zijn pagina over de Pendlerpauschale.

De Kilometerpauschale voor zakelijke ritten met een privéauto blijft in 2026 op 0,30 euro per werkelijk gereden kilometer. Dat cijfer sluit het dichtst aan bij een logica per gereden kilometer en is daarmee het best verdedigbare richtbedrag voor delen met naasten.

De ADAC berekent de integrale kosten van bijna 1.200 modellen over 5 jaar en 75.000 kilometer. Voor de compacte klasse en de middenklasse liggen die volgens de gepubliceerde overzichten rond de 40 tot 58 cent per kilometer, alles inbegrepen. De grootste post is de afschrijving, bij een nieuwe auto vaak 40 tot 50 procent van het totaal.

Het Duitse recht onderscheidt scherp tussen Verleih, gratis uitlenen, en Vermietung, verhuren tegen betaling. Gratis uitlenen aan naasten levert geen belastbaar inkomen op. Private verhuur valt onder de sonstige Einkünfte van § 22 nr. 3 EStG, met een drempel van 256 euro per jaar. Dat is een Freigrenze en geen vrijstelling: onder 256 euro netto per kalenderjaar is niets belast, vanaf 256 euro is het volledige bedrag belast. De drempel geldt voor al uw privéverhuur samen, niet per auto.

De vier landen naast elkaar

Land	Officieel plafond per kilometer	Referentie voor de werkelijke kosten	Bronnen	Jaar
Nederland	0,25 EUR (onbelaste vergoeding, met terugwerkende kracht per 1.1.2026)	0,50 tot 0,80 EUR per km naar klasse	Belastingdienst, Nibud en ANWB	2026 (fiscaal), 2025 (kosten)
Zwitserland	0,75 CHF (federale aftrek en werkgeversforfait)	0,74 CHF per km	Federaal departement van Financiën, TCS	2026
Frankrijk	Kilometerbarema: 0,529 tot 0,697 EUR naar fiscale pk’s	416 EUR per maand, circa 42 cent per km bij 12.000 km	DGFiP, Roole Data	2026 (barema), 2025 (kosten)
Duitsland	0,30 EUR (zakelijke rit), 0,38 EUR (woon-werk)	0,40 tot 0,58 EUR per km (compact en middenklasse)	EStG, ADAC	2026 (fiscaal), 2025-2026 (ADAC)

Drie vaststellingen gelden in alle vier de landen. Werkelijke kosten delen zonder winst is geen belastbaar inkomen, verhuren met marge wel. De verzekering volgt overal de auto, dus gratis uitlenen is gedekt, maar betaling laat de gewone dekking vervallen. En ten slotte: in Duitsland en Nederland ligt de integrale kostprijs duidelijk boven het onbelaste plafond, Zwitserland heeft beide net op elkaar afgestemd, en Frankrijk is de uitzondering: het barema is hoog genoeg om de integrale kosten van een gemiddelde auto te dekken, en juist daarom een comfortabel plafond.

Welk tarief past bij uw situatie?

Bij incidenteel gebruik, een paar ritten per maand, rekent u het variabele deel: de brandstof en slijtage die door die kilometers ontstaan. In Nederland is dat 22 tot 31 cent per kilometer naar klasse, in Zwitserland ongeveer 28 rappen, in Frankrijk een cent of vijftien op basis van het Roole-onderzoek. In Duitsland dient het zakelijke tarief van 0,30 euro als eenvoudig richtbedrag: het dekt doorgaans het variabele deel en blijft ver onder de integrale kostprijs. De vaste kosten draagt de eigenaar, die ze toch al betaalt.

Bij intensief gebruik, meerdere keren per week of voor een fors deel van de jaarkilometers, volstaat het variabele deel niet meer: de eigenaar financiert dan in zijn eentje de verzekering, de wegenbelasting en de afschrijving van een auto die hij nog maar half gebruikt. Ga dan richting de integrale kostprijs: 0,50 tot 0,80 euro in Nederland naar klasse, 0,74 CHF in Zwitserland, het kilometerbarema in Frankrijk, 0,40 tot 0,58 euro in Duitsland.

Wilt u helemaal geen tarief kiezen, dan is er een andere weg: tel alle werkelijke uitgaven voor de auto over het jaar op en verdeel ze over de leden van de kring naar rato van ieders kilometers. Dan hebt u geen enkel barema nodig, alleen een betrouwbare registratie van kilometers en uitgaven. Dat is het principe achter kosten delen in Co-oto.

Vier vuistregels

Nooit winst maken. Deze regel bepaalt al het andere: de fiscale aard van wat u ontvangt en de geldigheid van uw verzekering. Wie afrekent tegen de werkelijke kosten of daaronder, zit aan beide kanten goed.

Iets op papier zetten. Een bericht volstaat, zolang daarin de periode staat, hoe de vergoeding is berekend en dat het om kostendelen gaat. Een overzicht van kilometers en uitgaven is beter dan een herinnering, en voorkomt de meeste misverstanden.

Let op de drempels. In Duitsland houdt u met minder dan 256 euro netto per jaar elke fiscale vraag buiten de deur. In Frankrijk mag uitlenen geen regelmatige verhuur worden. In Nederland en Zwitserland geldt: ontvang nooit meer dan uw kosten.

Licht uw verzekeraar in. Controleer de bepalingen over vaste bestuurders en jonge bestuurders. Geef elke vaste gebruiker door. En vermijd zowel het woord als de praktijk van “verhuur”: de gewone dekking houdt op waar de betaling begint.

Eén signaal is belangrijk: wordt uw naaste een vaste gebruiker, meerdere keren per week, dan is het tijd om dat aan de verzekeraar door te geven en over te stappen op een verdeling op basis van de integrale kosten in plaats van een symbolische bijdrage.

Hoe Co-oto deze rekensom maakt

Co-oto is voor precies dit geval gebouwd: meerdere mensen die elkaar vertrouwen, één auto en geen zin in een spreadsheet. De app registreert de kilometers van elke bestuurder en de lopende uitgaven van de auto, en maakt daaruit een afrekening die die uitgaven over de leden van de kring verdeelt. U bepaalt zelf de verdeelsleutel; de app rekent en legt alles vast.

Er wordt geen commissie ingehouden en er loopt niets via de app. De eigenaar schiet de grote rekeningen voor en bundelt de terugbetalingen, elke bestuurder betaalt alleen zijn deel van het werkelijke gebruik, en onderling rekent u af zoals u wilt: per overboeking, met een betaalverzoek of contant. Co-oto houdt de administratie bij, maar komt nooit aan uw geld. Daarmee blijft u per constructie binnen het kostendelen.

Zie voor het volledige beeld hoe Co-oto werkt en de rittenregistratie, die de kilometers vastlegt waarop de hele berekening rust.

Bronnen en methode

Alle cijfers in dit artikel zijn in augustus 2026 gecontroleerd.

Nederland: besluit van de Belastingdienst over de verhoging van de onbelaste kilometervergoeding; autokosten per maand, Nibud, ANWB-gegevens juni 2025; alles over autodelen en huren, Milieu Centraal; auto uitlenen en verzekering, FBTO.

Zwitserland: persbericht van de TCS van 6 januari 2026 over de kilometerkosten; persbericht van het federale departement van Financiën van 11 september 2025 over de aanpassing van de tarieven van de directe federale belasting; verordening beroepskosten (SR 642.118.1).

Frankrijk: besluit van 27 maart 2023 met het kilometerbarema, art. 83-3° CGI, BOFiP BOI-BAREME-000001 en officiële rekentool; regeling kostendelen, BOFiP BOI-IR-BASE-10-10-10-10; toelichting van impots.gouv.fr over het verhuren van een auto, bijgewerkt op 16 juni 2026; onderzoek Roole Data naar het autobudget, 10 oktober 2025.

Duitsland: § 9 lid 1 zin 3 nr. 4 EStG zoals gewijzigd door het Steueränderungsgesetz 2025; § 22 nr. 3 EStG voor de Freigrenze van 256 euro; Pendlerpauschale 2026, ADAC; autokosten in het kort, ADAC.

Voorbehoud. De officiële tarieven en de kostenberekeningen van de automobielclubs zijn gedateerde, onderbouwde feiten. Het toepassen van de Franse carpoolregeling op het uitlenen van een auto aan iemand die alleen rijdt, en de precieze fiscale behandeling van een vergoeding in Zwitserland, blijven bij gebrek aan specifieke gepubliceerde regels een kwestie van interpretatie. De Duitse marge van 40 tot 58 cent per kilometer komt uit overzichten die de ADAC-berekeningen weergeven, niet uit een rechtstreekse publicatie. Ten slotte zijn alle genoemde werkelijke kosten gemiddelden: ze verschillen sterk per auto, leeftijd, aandrijving, jaarkilometrage en regio.

Verder lezen

• Autodelen, huren, carpoolen: wat is het verschil?
• Autodelen tussen particulieren: de tools tegen misverstanden
• De rittenregistratie als hulpmiddel
• Uw auto uitlenen in België: bent u goed verzekerd?

Ter herinnering: dit artikel is een informatiegids, geen fiscaal of verzekeringsadvies. Elke situatie is anders; twijfelt u, neem dan contact op met de Belastingdienst of met uw verzekeraar.